خاطرم نیست...

خاطرم نیس... ولی یه دفترچه ی خاطرات دارم میرم می خونم یادم می آد.......
 
سوگ...
ساعت ٩:۳٧ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٤/٩/٢۳ : توسط : سارا امیدی

دست بر گردن زمان...

                     امده ام تا نبایدها...

در پریروز نگاهت گمم...

دگر نامیرا شده ام,

                             ولی باز...

در سوگ خودم میگریم...


 
باز...
ساعت ۱٢:٥٤ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۳/۸/۱۳ : توسط : سارا امیدی

باز منم سارا...

باز منم تنها...

لب پنجره ی تنهایی احساسم...

غمهایم را محکم بغل کرده ام.........................................................

پ.ن:چرا هیچ وقت اونجوری که میخوام زندگی پیش نمیره.


 
باز بی خوابم...
ساعت ۱٢:۳۳ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٢/٩/٤ : توسط : سارا امیدی

شهر خواب من سالهاست پر از آشوب است,

                   خواب هایم را دزدیده اند...

به وسعت تمام خواب هایم,هزاران جاده ی نرفته را برگشته ام...

هر شب...

از اینهمه دیوانگی خسته ام...

                       می خواهم خواب را دوباره باور کنم,پرواز را...

باوری به حقیقت دست نیافتنی!!!

شاید...

شاید این بی خوابی را چشم ناباور من میسازد!!!!

این روزها انگار باید تلخ نوشید خواب را,زندگی را,باور را...

رویاهای یتیم من...

                      مادر رویاهایم را سالها پیش به یغما بردند...

شهر خواب من سالهاست پر از آشوب است

...

پ.ن:اما خواب در چشم تو دیدن دارد...


 
حقیقت یائسه شد....
ساعت ۳:٢٢ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۳/٢۱ : توسط : سارا امیدی

به که باید پیوست؟؟؟

                            به که باید آویخت؟؟؟

دیر زمانی می گفتم:آی مردم روشن بینی تب آلودم درد دارد...

                                             دریغ که آن تب را هم ستادند ز من...

روزگارانی شهوتی سیری ناپذیر از کشف حقیقت داشتم؟؟؟

                           حقیقت چیست؟؟؟

                           حقیقت کیست؟؟؟؟

بیچاره شهوت حقیقت جویم یائسه شد!!!!

                        یائسگی حقیقت عجب دردی است...

 دیگر از بطن حقیقت هیچ واقعیتی متولد نمی شود...

                                               حقیقتمان نازا شد,

                                                              روزگار دروغینی است...

به یک مربع توخالی رسیده ایم محکوم به تایید آنیم...

باید به نقص خویش گردن نهیم,در یک مدخل تنگ به دام افتا ده ایم,با پای خویش پای در قفس نهادیم...

بن بست..........................................

ما حقیقت را به احتضار رسانده ایم,صدای ایست ممتد قلبش دارد کرم می کند.................

به خواب ابدی رفت...

همجون غلتکی بر روی افکارم می غلتم وخورد می کنم هرآنچه در این ذهن است...

شما را نمی دانم...

                    آنچنان عزادرم که مرگ سیاووشان بی آبرو شد از عزای من...

راستی؟؟؟؟؟

                                              به که باید پیوست؟؟؟

                                              به که باید آویخت؟؟؟؟

 


 
خدا آنجاست!!!
ساعت ۱:۳۱ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٢/۳/٢٠ : توسط : سارا امیدی

خودم دیدم...

خدا آنجاست!!!!

                  آنجا...

پشت پنجره کنارگل شمعدانی تنها نشسته...

کافران...

              پنجره را وا کنید...

خدا تنهاست,دلش می گیرد...

کفر می گویم؟؟؟؟

              خودم می دانم!!!!

                 من تنهایم...

این ور پنجره...

        مدام دلم می گیرد...

            باش خدایم...

                                   می آیم...


 
 
ساعت ٢:۳٧ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۳/٤ : توسط : سارا امیدی

روح بیابان در من حلول کرده...

         خشک خشکم...

پر از ترک...


 
تن عریان لحظه...
ساعت ۱٢:٤٥ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٢/٢/٢٥ : توسط : سارا امیدی

دیدی سهراب چه گفت؟؟؟

                         به تن عریان لحظه هایت جامه ی غم مپوشان...

من اما!!!!!!

               به تن عریان لحظه هایم...

         نه جامه ی غم می پوشانم ونه شادی,

من تنها به تن عریان لحظه لحظه ام,

                                      جامه ی عشق تو را می پوشانم وبس...


 
 
ساعت ٦:۱٥ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/٢/۳ : توسط : سارا امیدی

آمد...

اما من،

         سرد سردم...


 
← صفحه بعد